Show simple item record

dc.contributor.authorΆγνωστος συλλογέας
dc.coverage.spatialΆδηλου τόπου
dc.date.accessioned2016-01-15T11:10:22Z
dc.date.available2016-01-15T11:10:22Z
dc.identifier.urihttp://hdl.handle.net/20.500.11853/297447
dc.languageΕλληνική - Κοινή ελληνική
dc.language.isogre
dc.rightsΑναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές
dc.rights.urihttps://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/4.0/deed.el
dc.titleΒρουκόλακας, σημαίνει την ψυχήν του εν αμαρτίαις αποθανόντος, την μεταβληθείσαν εις κακόν δαίμονα και περιερχομένην την νύκτα εις συγγενικάς οικίας ιδίως, ίνα φάγη άλευρα ή πειράξη γυναίκας, ως λέγεται. Το όνομα βρουκόλακας έλαβε τοιαύτην σημασίαν δια την εξής αιτίαν. Όπως οι ιατροί σήμερον πιστεύουσιν ότι ο κόσμος είναι πλήρης μακρόβιων ούτω και οι καλόγηροι της κημαίας δεισιδαιμονίας επίστευον και εδίδσκαν ότι εντός και εκτός των ανθρώπων και εις όλον τον κόσμον υπάρχουσιν άπειρα πονηρά πνεύματα, καλούμενα δαίμονες ή διάβολα. Τα πονηρά ταύτα πνεύματα ενόμιζον και νομίζουσιν ότι εκ των ναών μόνον φεύγουσι και κατά τα τρίτα άγια. Υα άγρια όμως βουνά, τα άγρια δάση και ρεύματα και πάσα η υπαίθριος χώρα νομίζεται ως κατοικία των τοιούτων δαιμόνων και δια τούτο και εξωτικά λέγονται. Οι βρουκόλοι ως διατρίβοντες, όπου και τα πονηρά ταύτα πνεύματα, βίον ακκλησίαστον και αμαρτωλόν ενομίζοντο άνθρωποι των διαβόλων και δαιμόνων, ως νομίζονται αι αίγες ‘ξ οι Τράγοι. Επειδή όμως και σήμερον ακόμη θεωρείται αμάρτημα και υπό των πνευματικών κανονίζεται να λέγη ο χριστιανός το όνομα του διαβόλου ή του δαίμονος, δια τούτο αντί τούτου λέγεται ο τραγογενής, ο τρισκατάρατος, ο εξωδώθες και άλλα. Αλλ’ η ψυχή του αμαρτωλού, η εις δαίμονα μεταβαλλομένη, επειδή περιέρχεται την νύκτα ως τον βρουκόλον και επειδή εθεωρείτο αμάρτημα να λεχθή δαίμων ή αλλέως, δια τούτο εκλήθη κατά πάσαν πιθανότητα βρουκόλακας. Ίσως όμως υπο το ψευδείς φάντασμα του βρυκόλακα να εκρύπτοντο πραγματικοί βρουκόλακοι ή καλόγηροι μετημφιεσμένοι εις βρουκόλος δια να κλέψωοι τι εκ των οικίων ή να ενοχλήσωσι γυναίκας. Αι τοιαύται κουτοπονηρίαι χρονολογούνται από των χρόνων του Διός. Άλλ’ εάν ταύτα είναι απίθανα, το βέβαιον είναι ότι ο ποιμήν, όπως σήμερον και τότε εθεωρείτο ως εις την εξωτικήν δαιμόνων.
dc.typeΠαραδόσειςel
dc.description.drawernumberΠαραδόσεις ΛΖ΄- ΜΕ΄
dc.relation.sourceΑρ. 474, σελ. 236 – 238, Άδηλου Τόπου, Ανωνύμου
dc.relation.sourceindex474
dc.relation.sourcetypeΑρχείο χειρογράφων
dc.description.notesΛείπουν 2 σελίδες στο ψηφιοποιημένο
dc.description.bitstreamD_PAA_06162w
dc.subject.legendΠαράδοση ΛΖ
edm.dataProviderΚέντρον Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνώνel
edm.dataProviderHellenic Folklore Research Center, Academy of Athensen
edm.providerΚέντρον Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνώνel
edm.providerHellenic Folklore Research Center, Academy of Athensen
edm.typeTEXT
dc.coverage.geoname390903/Άδηλου τόπου


Files in this item

FilesSizeFormatView

There are no files associated with this item.

This item appears in the following Collection(s)

  • Παραδόσεις
    Παραδόσεις ή θρύλοι λέγονται οι λαϊκές προφορικές διηγήσεις που συνδέονται με συγκεκριμένους τόπους, χρόνους και χαρακτήρες, και θεωρούνται αληθινές.

Show simple item record

Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές
Except where otherwise noted, this item's license is described as Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές